Jachtinstinct

 

 De mens is van nature een roofdier. Vanaf de tijden dat wij nog in een dierenvelletje over de vlaktes renden hebben wij gejaagd. Waarschijnlijk zelfs nog wel eerder.  En dat jagen doen we nog steeds.  

Gelukkig hoeven wij, zeker hier in het rijke westen, niet meer te jagen om te kunnen eten. Maar ons jachtinstinct is daarmee niet verdwenen. We hebben het nog steeds! Vandaag de dag jagen we op nieuwe spullen, nieuwe schoenen, nieuwe kleren, nieuwe gadgets en noem maar op. We worden bespeeld door moeder natuur en de evolutie die al miljoenen jaren bestaat. Het verlangen naar meer zit in ons DNA. Velen van ons hebben een soort leegte die we proberen te vullen met de bevrediging van een geslaagde jacht.  

 

Helaas duurt die bevrediging nooit erg lang. Vaak net zo lang totdat onze aandacht getrokken wordt door iets nieuws. De nieuwe mode of het nieuwste model van ons favoriete merk smartphone. En dan opeens is dat waar we gisteren nog blij mee waren veranderd in een bron van ontevredenheid.  

Begrijp mij vooral niet verkeerd alsjeblieft! Ik hou ook van lekker uit eten gaan, en ik hou van leuke kleren en schoenen. Vooral schoenen! En op mijn vision board staan ook plaatjes van mijn droomhuis en mijn droom auto. Er is niets mis met iets willen. Er is niets mis met iets willen bereiken. Integendeel!  

Maar vraag jezelf alsjeblieft vooral af waarom je die dingen wilt.  Want die dingen alleen maken je niet gelukkig. En dat weet ik maar al te goed, want ik heb het zelf ervaren.   

 

Ik ben opgegroeid in een één ouder gezin. Mijn moeder stond er alleen voor en we leefden van een minimum inkomen. En ondanks dat mam altijd haar best deed, was er nooit materiële overvloed. We hadden genoeg te eten, en we hadden altijd kleding die functioneel genoeg was, daar zorgde mam voor, maar het hield nooit over. Ons voedsel was eenvoudig, en onze kleren waren vaak tweedehands.  

Ik trouwde met een jonge man die het in mijn ogen had 'gemaakt'. Hij had op jonge leeftijd al een goede baan met een inkomen waar ik als 'arm' meisje nooit van had durven dromen. En ik liet mij daar grotendeels door verblinden. Na 5 jaar woonden wij in Amerika, in een huis wat makkelijk een droomhuis kon heten, hadden we allebei een mooie auto en had onze bankrekening geen recht om te klagen. Maar ik was allesbehalve gelukkig. Het klinkt echt als een enorm cliché maar ik verzeker je dat het waar is.  

 

Mijn depressieve gevoelens kwamen niet door dat huis, of die auto, of die vette bankrekening! Die materiële dingen deden niets. Ze maakten mij gelukkig, noch ongelukkig. En toen de eerste opwinding over zo'n huis te kunnen kopen afzwakte was het alleen maar een huis. Al die spullen, het waren alleen maar dingen. En dingen op zichzelf doen niets. En natuurlijk helpt het om genoeg geld te hebben om rustig te kunnen leven. Dat scheelt echt enorm veel energie en kopzorgen. Maar besef dat wij hier in Nederland de hoogste levensstandaard in de geschiedenis hebben. En nog steeds zijn we rusteloos en willen we alsmaar meer! 

 

Misschien kun je eens overwegen om jouw jachtinstinct op een andere manier in te zetten. Om te gaan jagen op meer tevredenheid, meer kennis, meer inzichten, meer waardevolle relaties. Je zou kunnen jagen op jouw potentieel, op het ontwikkelen van jouw talenten en hoe je die kunt inzetten. En dan hoef je van mij echt niet in een Tiny house op de prairie te gaan wonen om gelukkig te kunnen zijn. Doe dat vooral in jouw droomhuis, in het leven waar jij enthousiast van wordt. Met of zonder een vette bankrekening.  

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0