Nare gevoelens

Nare gevoelens

 

We vinden het allemaal vervelend, die negatieve gevoelens. Angst, verdriet, boosheid, honger, pijn. Het zijn gevoelens die we het liefst uit de weg gaan. Zo zijn we als mens nou eenmaal geprogrammeerd. Dat hoorde heel vroeger, toen we nog in dierenhuiden door het land zwierven, bij overleven. Want diegenen die niet hard wegrende bij angst, werd opgegeten bijvoorbeeld. En als je niet op zoek ging naar eten zodra je dat lege, knorrende gevoel kreeg in je buik verhongerde je. Zo zit het dus in ons DNA om vervelende gevoelens te vermijden. En daar zijn we heel erg goed in geworden.

 

We doen er enorm veel aan om te vermijden dat we die nare gevoelens ervaren. Zo scrollen we eindeloos door onze social media, kijken urenlang naar de televisie of werken zo hard en veel dat we simpelweg geen tijd hebben om na te denken. Je rookt zo snel mogelijk 2 sigaretten achter elkaar voordat je in de auto stapt want je weet niet hoe lang het duurt voordat je weer kunt roken en je wilt de ontwennings-onrust vast voor zijn. Of je eet toch dat 3e broodje terwijl je eigenlijk al genoeg hebt gehad, omdat die vergadering van vanmiddag wel eens uit kan lopen en je niet zeker weet of je dan wel op tijd aan je avondeten kunt beginnen. Je bent toch maar vriendelijk tegen die vervelende collega omdat je anders de kans loopt afgesnauwd te worden, en je gaat toch maar weer koffie drinken met die ‘vriendin’ omdat je de gedachte aan niet meer aardig gevonden worden niet aan kunt.

 

Maar wat nou als?

Wat nou als je eens wél bij die nare gevoelens stil staat? Wat gebeurt er dan?

 

Stel, je legt je telefoon aan de kant, zet de tv uit en die bak roomijs weer terug in de vriezer. Je gaat gewoon even alleen met jezelf zitten en je voelt wat het is dat je dwars zit.

Wat zou er dan gebeuren denk je?

 

Dan ga je voelen. Nare, vervelende gevoelens. Je merkt dat je buik rommelt, want je lijf wil graag eten. Of je voelt een nerveuze bibber. Je voelt je handen trillen en een leeg, onbestemd gevoel in je buik omdat je lichaam vraagt om een nieuwe dosis nicotine.

 

En als het gaat om emotionele pijn? Dan voel je je verdrietig. Of boos. Misschien moet je zelfs huilen. En dan? Wat gebeurt en dan?

 

Emoties zijn net als de golven van de zee. Ze komen op, bereiken een hoogtepunt om vervolgens om te vallen en weer weg te trekken. Wanneer je leert om even bij het negatieve gevoel stil te staan, even erkennen dat het er is, het misschien zelfs omschrijven voor jezelf, dan zul je merken dat er helemaal niets ergs gebeurt. Je zult merken dat het maar zo’n 90 seconden duurt voordat het gevoel weer begint weg te ebben. Ja, 90 seconden maar!

 

En met iedere keer dat je dat gevoel toestaat, erkent en zelf weg laat ebben heel je het een stukje. Iedere keer dat je zo’n golf van verdriet laat gebeuren zul je een stukje genezing ervan ervaren. Zo word je niet alleen steeds een stukje gelukkiger, maar je her-programmeert ook je brein in het minder bang zijn voor nare gevoelens. Je leert je brein aan dat het niet bang hoeft te zijn van negatieve gevoelens, en zo wordt het steeds makkelijker voor je om ze aan te gaan (en kun je misschien zelfs stoppen met roken!).

 

 

En daarvan wordt jouw leven weer een stukje lichter en blijer. Mooi toch? 

Reactie schrijven

Commentaren: 0