Perfectionisme

48: Weest dan gijlieden volmaakt, gelijk uw vader, die in de hemelen is, volmaakt is.  (Mattheus 5:48)

 

 

Dat was de boodschap die ik van kind af aan mee kreeg. Dat was de boodschap waarmee ik ben opgevoed. Dat was de lat.

Volmaakt zijn.

 

Ik ben al heel lang van plan om over dit onderwerp te schrijven. Waarom ik dat dan niet deed?

Omdat het een heel persoonlijk onderwerp is. Een onderwerp dat raakt aan oude pijn. En wat ik op het punt sta te delen met jullie is echt heel persoonlijk en heb ik heel lang privé gehouden. Er zijn, tot nu toe, niet zo heel veel mensen die dit van mij weten. En daarmee, door dit naar buiten te brengen voel ik mij enorm kwetsbaar. En niet alleen mijzelf, maar ook mijn moeder.

 

Zij deed het beste wat ze kon met de kennis en de middelen die ze toen had. Daar hebben we vaak over gepraat samen. En toch is het voor haar pijnlijk om mij dit soort dingen te horen/zien vertellen. Lieve mam, dit is niet om jou te kwetsen. Ik hou van je, en ik ben je intens dankbaar voor alles wat je mij hebt gegeven.

 

Maar goed. Ik wil het wel vertellen.

 

Hier gaat ie.

 

Zoals ik al zei: Een groot thema in mijn jeugd was het proberen te voldoen aan die eis. Volmaakt zijn.

 

Perfect zijn.

En dat was ik niet. Nooit.

 

Het begon eigenlijk al met mijn geboorte.

Het waren zware tijden voor mijn moeder en nog een baby (ik dus) erbij was heel erg moeilijk. Ik was voor mijn gevoel dus niet echt welkom.

 

Als kind ging ik daarom heel erg ‘niet in de weg’ lopen. Vooral zo lief mogelijk doen om het proberen goed te maken op de één of andere manier. En tegen de tijd dat ik 10 jaar was vonden we ‘de kerk’.

 

De mormoonse kerk om precies te zijn. Of zoals ze liever genoemd willen worden: De kerk van Jezus christus van de heiligen der laatste dagen.  Daar kan ik heel veel over vertellen, en ik zal daar in de toekomst misschien nog eens op terug komen, maar voor nu blijf ik bij het onderwerp volmaakt zijn. (het was overigens niet allemaal slecht…)

 

In de mormoonse kerk word je continu bekeken, getoetst als het ware op je waardigheid. Er vinden regelmatig interviews plaats tussen de leden en de kerkleiders. Als jong meisje is het erg intimiderend om bij de ‘bisschop’ (de leider van de gemeente) op kantoor te moeten zitten en vragen te moeten beantwoorden over je waardigheid.

 

“Ben je wel eens ongehoorzaam? Steun je de kerkleiders? Leef je volgens de geboden? Ben je rein? Heb je seksuele omgang met iemand waarmee je niet getrouwd bent? (ik was een puber … doe me een lol..) Denk je wel eens aan seks? Voel je wel eens aan jezelf?....”

 

Buiten het feit dat het volstrekt idioot is voor een volwassen man om alleen in een afgesloten kantoor dit soort dingen te vragen aan een jong meisje, hing er aan het niet waardig bevonden worden nogal wat vast. Als je niet waardig was, dan was dat een enorme schande. Je ouders werden ingelicht en er werd een plan van aanpak opgesteld om jouw bekeringsproces te bevorderen..

En ondertussen werd je uitgesloten van allerlei dingen. Je mocht niet deelnemen aan het avondmaal (water en brood ritueel ook bekend uit andere kerken) je mocht in een vergadering niet het openings- of slotgebed uitspreken, je mocht geen activiteiten of lessen leiden enz.  Een enorm sociaal stigma dus.

En gezien het ook ontmoedigd werd om om te gaan met niet-gelovigen was de sociale druk heel groot. Je hád simpelweg niemand anders. En God zegent je alleen als je waardig bent. En alleen dán kun je écht geluk ervaren. En als je dood gaat en je bent niet waardig, dan ga je niet naar de hemel en zie je je familie nooit meer terug…..

 

Dus….

 

Waardig zijn.

 

Daar was veel aan gelegen.

 

En dan is waardig zijn nog maar de eerste stap naar die felbegeerde volmaaktheid.

 

En ik?

Natuurlijk was ik niet ‘waardig’. Laat staan volmaakt!

 

Ik deed echt mijn best om ‘goed’ te zijn. Ik rookte niet, gebruikte geen alcohol of drugs, ik bleef bij jongens uit de buurt, ik ging iedere zondag naar de kerk… Maar ik dacht ook wel eens wat lelijks over één van de kerkleiders. Ik ‘vergat’ nog wel eens mijn dagelijkse gebedjes en mijn bijbel studie. En ja, ik voelde ook nog wel eens aan mijzelf op een seksuele manier waar ik mij dan verschrikkelijk schuldig over voelde.

 

En ik was doodsbang, echt dóódsbang dat iemand er achter zou komen dat ik helemaal niet zo waardig was! Ik schaamde mij er ontzettend voor! Dus loog ik in die interviews. En nam ik iedere dag opnieuw heilig voor om het vandaag toch écht beter te gaan doen. Dan smeekte ik god om vergeving en beloofde ik plechtig nooit meer ook maar iets fout te doen of te denken … En als ik dan op zondag in de kerk was, of op een grote regionale vergadering waar in mijn ogen ‘hele waardige’ en hooggeplaatste mensen rondliepen, was ik als de dood dat er iemand een ingeving van god zou krijgen en mij aan zou wijzen als ‘slecht’. Niet volmaakt. Niet waardig. Niet waardig om daar te zijn. En dan was daar natuurlijk weer die overweldigende schaamte.

 

En lieve trouwe lezers, jullie mogen best weten dat nu ik dit schrijf mij de tranen weer in de ogen schieten. Want wat ben ik verdrietig om dat jonge meisje dat zo verschrikkelijk haar best deed, maar zich nooit goed genoeg voelde. En wat zou ik graag terug gaan in de tijd om haar, als mij nu, te gaan vertellen dat ze fantastisch is. Méér dan waardig zelfs! En nee, niet volmaakt. Alsjeblieft niet zeg! Ik zou haar vertellen dat ze onmiddellijk op mag houden met al dat schuldgevoel, en al die regeltjes. Dat ze helemaal niet ‘volmaakt’ hoeft te zijn. Dat zoiets een belachelijk idee is. Ik zou haar vertellen dat ze een waanzinnig mooie, slimme en lieve jonge vrouw is die barst van het talent, creativiteit en spiritualiteit en dat de wereld zoveel groter en mooier is dan de denkbeelden van één kleine kerkgemeenschap.

 

Het gevoel niet goed genoeg te zijn heeft mij heel erg lang dwars gezeten. En het overvalt mij nog steeds wel eens. Alleen kan ik daar nu mee omgaan. Ik weet waar het vandaan komt. En ik kan dat verdrietige jonge meisje in mij steunen, omarmen en helen. 

 

Maar het heeft niet voor niets lang geduurd voordat ik dit stuk kon schrijven. De hele notie van Perfectionisme wekt zoveel weerstand op in mij, dat ik echter wel moest. Heb jij er moeite mee om je goed genoeg te voelen? Vind jij dat je altijd béter moet?

Hou daar alsjeblieft mee op! Vandaag nog. Ik wil je daar met alle liefde bij helpen natuurlijk. Maar dat is niet de insteek van mijn verhaal.

De insteek is dat perfectionisme geen goede eigenschap is. Dat het je niet alleen blokkeert en je aan daadkracht ontneemt, maar het beschadigd je ook echt. Het beschadigd je zelfbeeld, je eigenwaarde.

 

Laat het alsjeblieft los.

Je bent goed genoeg. Wat je achtergrond ook is, je bent goed genoeg.

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0